The street is not a studio - Gabi Ben Avraham
- Feb 7
- 4 min read
Updated: 6 hours ago
// EN
Web: Gabibest.com
Instagram: @gabyba33
Flickr: @gabyba33
Facebook: Gabibabest
I am an Israeli photographer (65), I live in Tel Aviv and work in a software company. After flirting with an initial fascination with photography and film cameras in the 1980’s, I went on to pursue a career as an IT manager and put my love for the still image aside.
Fortunately, my interest never disappeared. While the passion lay dormant for decades, all it took was the gift of a camera from my wife to awaken my inclination towards photography again.
The street is not a studio. Sometimes I stand and wait for things to converge – a cyclist, a dancer, a child – moving along. Street Photography/Documentary is my favorite way of looking at the world.
My camera has become an integral part of me and I cannot imagine myself without it. Everywhere I go I take it with me thinking ‘maybe today will be my lucky day and I will take the photo of my life’. Via the camera lens I am constantly looking around me, searching for that ‘decisive’ moment that will never return, unless I catch it. When pushing the button, I try to make some sense, restore order to the chaotic scheme of things in the composition, tell the story behind the scene and frame a surrealistic moment. The components ‘speak’ with each other in a special dialogue, either by color, shape, or light. Capturing the elusive, special moment after which things will never be the same and making it eternal – that is my goal.
Forgotten, transparent people in urban surroundings are being granted their moment of grace. The shadows, fragile outlines, reflections within daily lives that are not noticed in the busy and thick urban landscape and sometimes are even crushed by it – these are precious to me. Those expressions and compositions are to be treasured before they are lost in time.
Like a fisherman who goes to his daily work without knowing what he will catch, I take my camera and dive into the streets without knowing what will happen five minutes later. It is an adventure. When I click I try to see the surreal and to sort things out of their everyday meaning and their usual context. I have my favorite places and I never come with the same photos. It is always different: the people, the light and shadows, the atmosphere. At a single click, I try to fill the insignificance around me with significance and create a private and intimate hallucination to share it with the viewer. Even though the moment fades, it is burnt in the memory of the viewer.
I shoot independently for a few years and teach in Street Photography workshops. I have participated in many exhibitions, personal, groups and Street photography festivals, i was a judge in a number of street photography competitions and I won the first place in the Lensculture street photography singles competition for 2020.
// AZ
Küçə studiya deyil - Qabi Ben Avraham
Mən 65 yaşlı İsrail fotoqrafıyam, Təl-Əvivdə yaşayıram və proqram təminatı şirkətində çalışıram. 1980-ci illərdə fotoqrafiya və lentli kameralara olan marağım qısa bir “eşq macərası” kimi başlasa da, sonradan İT menecerlik karyeramın ardınca getdim və fotoqrafiya sevgimi bir kənara qoymalı oldum.
Xoşbəxtlikdən, bu marağım heç vaxt sönmədi. Bu ehtiras onilliklər boyu içimdə mürgüləsə də, həyat yoldaşımın hədiyyə etdiyi bir kamera yaradıcılıq eşqimi yenidən oyatmaq üçün kifayət etdi.
Küçə studiya deyil. Bəzən sadəcə dayanıb obyektlərin — bir velosipedçinin, bir rəqqasın və ya uşağın — bir nöqtədə birləşməsini gözləyirəm. Küçə və sənədli fotoqrafiya mənim dünyanı görmə tərzimdir. Kamera artıq bədənimin ayrılmaz bir hissəsinə çevrilib, özümü onsuz təsəvvür edə bilmirəm. Getdiyim hər yerə onu özümlə aparıram və düşünürəm: “Bəlkə də bu gün şanslı günümdür və həyatımın fotosunu çəkəcəyəm”.
Obyektiv vasitəsilə mən daim ətrafımı izləyirəm; tuta bilməsəm bir daha geri dönməyəcək o “həlledici” anı (decisive moment) axtarıram. Düyməni sıxdığım an xaotik vəziyyətdən bir məna çıxarmağa, kompozisiyada nizam yaratmağa, səhnənin arxasındakı hekayəni danışmağa və sürreal bir anı kadrda əks etməyə çalışıram. Kadrın komponentləri rəng, forma və ya işıq vasitəsilə bir-biri ilə xüsusi bir dildə “danışırlar”. Məqsədim — o ələkeçməz, xüsusi anı əbədiləşdirməkdir.
Şəhər mühitindəki unudulmuş, “şəffaf” insanlara mən öz kadrlarımda bir lütf anı bəxş edirəm. Gündəlik həyatın səs-küyündə nəzərdən qaçan, hətta şəhər mənzərəsinin ağırlığı altında əzilən kölgələr, zərif cizgilər və əkslər mənim üçün çox qiymətlidir. Bu ifadələr və kompozisiyalar zamanın axınında itməmişdən öncə xəzinə kimi qorunmalıdır.
Hər gün nə tutacağını bilmədən dənizə yollanan balıqçı kimi, mən də kameramı götürüb beş dəqiqə sonra nə baş verəcəyini bilmədən küçələrə dalıram. Bu bir macəradır. Çəkdiyim anlarda hadisələri gündəlik mənasından və adi kontekstindən çıxarıb sürreal tərəfini görməyə çalışıram. Sevimli məkanlarım olsa da, heç vaxt oradan eyni fotolarla qayıtmıram. İnsanlar, işıq-kölgə və atmosfer hər dəfə fərqlidir. Tək bir düyməyə basmaqla ətrafımdakı əhəmiyyətsizliyi məna ilə doldurmağa, izləyici ilə bölüşmək üçün şəxsi və intim bir “halüsinasiya” yaratmağa çalışıram. O an yox olsa belə, izləyicinin yaddaşına həkk olunur.
Bir neçə ildir ki, müstəqil çəkilişlərlə məşğulam və küçə fotoqrafiyası üzrə ustad dərsləri keçirəm. Bir çox şəxsi və qrup sərgilərində, küçə fotoqrafiyası festivallarında iştirak etmişəm. Bir sıra müsabiqələrdə münsif olmuşam və 2020-ci ildə “Lensculture Street Photography” müsabiqəsində (tək foto nominasiyası üzrə) birinci yerə layiq görülmüşəm.